Reisverslag “Wings To The
West”
10
september tot en met 2 oktober 2005
Afgelegde
afstand: 4960 km
Schema:
We
boekten via het reisbureau Reisagentschap Spillemaecker
een 3-weekse rondreis
doorheen de Amerikaanse westelijke staten. Deze
reisformules worden aangeboden door Whings & Wheels
en omvatten
voorgeboekte overnachtingen, een routeplan en een huurauto
van Alamo. Maaltijden zijn niet
inbegrepen, maar in de VS heb je hiervoor een ruim aanbod.
In tegenstelling tot vorig jaar namen we deze keer geen
extra opties zoals bv. gereserveerde uitstappen. Deze
kunnen beter ter plaatse besteld worden, waardoor men kan
reductie geven aan o.m. senioren en door de gunstige koers
van de Euro t.o.v. de Dollar men ook nog eens 20%
bespaart. Voor onze vluchten kozen we British Airways, de meest voordelige &
luxueuze maatschappij. Naast de aanschaf van enkele
Capitool-reisgidsen, kochten we dit jaar een
TomTom navigatiesysteem
aan met de USA
wegenkaart. Alle trips waren dus voorbereidt, dus…
klaar voor vertrek.
Dag 1 zaterdag 10/09/2005: Brussel-Los Angeles
11:00 uur
/ 9800
km
Na
een lange, maar goed verlopen vlucht landen we rond 13 uur in
Los Angeles. Even later nemen we de shuttle-bus naar het
huurwagenbedrijf en halen er onze huurauto op, een
Chevrolet
Uplander, en rijden naar ons eerste
hotel Holiday Inn Beverly Garland
te Hollywood. Het
navigatiesysteem loodst ons vlekkeloos over de drukke
highways doorheen deze stad van 13,8 miljoen inwoners en
na een half uurtje zijn we reeds ter plaatse. We nemen
rustig onze intrek in de kamers, een lekkere douche en
gaan even op verkenning rondom het hotel. Het is reeds
vlug etenstijd en we nemen een lekker diner in het
restaurant van het hotel. Na de maaltijd bij een glas bier
nog even napraten over de drukke dag die achter de rug is
en wat er morgen op het programma staat. Niet te lang
echter, want ieder is moe en besluit een goede nachtrust
te nemen.
Dag 2 zondag 11/09/2005: Hollywood (Los
Angeles)
Ons
hotel ligt vlakbij Universal Studios, het themapark van de
gelijknamige filmmaatschappij. We deden dit park reeds
vorig jaar te Florida, maar hier kan je de filmsets
bezoeken, alsook andere evenementen verschillend van de
andere locaties. Als eerste namen we de Studio-Tour, waar je met een bus doorheen de
verschillende opnamesets rijdt van recente en vroegere
films. Onderweg heeft men ook speciale
‘haltes’ ingelast waar je met de volledige bus
deel uitmaakt van een film en deze ‘live’
meemaakt. Nadien bezochten we o.m. Special Effects, een set waar men deze effecten
uitlegt; Backdraft, de set waar men opnames deed
voor deze prent; Shrek, een filmvoorstelling in 4-D
en Waterworld, een show in het decor van deze
filmset. Ook een ritje in de Jurrasic-Park wildwaterbaan was een unieke
belevenis. In de namiddag besloten we vroegtijdig het
themapark te verlaten en op ontdekkingstocht te gaan naar
het beroemde Hollywood, meer bepaald naar de Hollywood
Boulevard. In een deel van deze laan, vlakbij het
Mann’s Chinese
Theater, vinden we de sterren in het
trottoir waarin namen van beroemdheden gegraveerd staan.
Op deze Walk Of Fame treffen we er de vele afdrukken
van beroemde sterren van het witte doek. In deze buurt
lopen ook tal van namaaksterren waar je mee op de foto
kan. Na een lekkere hap verlieten we ’s avonds deze
buurt en reden terug naar ons hotel.
Dag 3 maandag 12/09/2005: Hollywood-Santa Barbara
2:59 uur
/ 160
km
Onze
eerste relatief korte trip staat op het programma. Toch
willen we eerst nog eens de beroemde letters op de heuvels van de stad
Hollywood in levende lijve aanschouwen en rijden een
ommetje naar deze plaats. Na enkele kiekjes vervolgen we
onze weg doorheen Beverly Hills, de woonplaats van de jetset.
Prachtige villa’s staan in diverse rijke lanen, maar
door de hoge heggen en grote hekken & poorten zien we
weinig of niets. Ook het winkelparadijs van Beverly Hills,
Rodeo Drive, ligt er maar stil bij zo vroeg in de
voormiddag, zodat we verder rijden tot Santa Monica. Dit is een bekende badplaats
waar veel live-entertainment is en men gezellig kan
winkelen, naar de pier gaan of luieren op het strand. Er
ligt ook de drukke boardwalk, gebruikt door fietsers,
joggers en rollerbladers. Deze locatie wordt ook vaak
gebruikt als decor voor filmopnames, zoals o.a. Baywatch.
Via de Highway 1 komen we uiteindelijk aan in
Santa Barbara. Na onze intrek in het
Marmonte Hotel, reden we naar het centrum van
dit stadje en wandelden er doorheen de prachtige straten
met tal van oud-Spaanse shops. We dineerden in een knus
restaurant van prachtige Spaans-Mexicaanse oord en reden
bij valavond terug naar het hotel. Een fijne dag zat er
op.
Dag 4 dinsdag 13/09/2005: Santa Barbara-Monterey
6:35 uur
/ 370
km
Via
het stadje Solvang, ooit een Deense nederzetting,
reden we via de kustroute Highway 1 doorheen veel
natuurschoon en schilderachtige oude kustplaatsjes en
bereikten iets verderop San Simeon, beroemd omwille van het
imposante ‘Hearst Castle’. Dit kasteel van de
excentrieke krantenmagnaat William Hearst kon echter niet
meer worden bezocht, waardoor we ons beperkten tot een
wandeling doorheen het museum en het nemen van een lekkere
snack. Nadien reden we verder langsheen de mooie kustweg
tot onze eindbestemming van vandaag, het stadje
Monterey, een sympathieke kustplaats met
een wondermooie baai. We namen eerst intrek in ons
hotel Sand Dollar Inn, zaten de bagage in de kamers en
volgden daarna de spectaculaire 17 Mile Drive rondom de baai. Langs deze route
vind je 21 interessante halteplaatsen, zoals o.m. The
Restless Sea, Shore Course, Seal and Bird Rock, Cypress
Point Lookout en Lone Cypress. De Monterey-baai vormt een maritiem
‘heiligdom’ met een schat aan bewoners van de
zee. Zelfs de grijze walvis houdt hier in de lente even
halt op zijn tocht naar Mexico. Nadien gingen we rustig
dineren in één van de gezellige en uitstekende
visrestaurants op de pier Fishermans Wharf. Hier bevond zich vroeger de
oude sardienenfabriek en visserswijk, momenteel omgevormd
tot toeristische winkels en restaurants. Een schitterende
dag doorheen een prachtig landschap was weer achter de
rug.
Dag 5 woensdag 14/09/2005: Monterey-San Francisco
2:26 uur
/ 260
km
Na
het ontbijt reden we nog even terug naar Carmel voor een
bezoek aan Mission San Carlos
Borromeo, met het graf van Pater Junipero
Serra, de stichter van de plaatselijke missieposten.
Daarna zette we koers richting San Francisco, zodat we er vroeger konden
aankomen en zodoende iets meer van de stad bezoeken. Rond
de middag kwamen we reeds aan het gereserveerde
hotel Ramada Plaza Downtown
en checkte in,
brachten de koffers naar de kamer en namen een lunch.
Nadien namen we de wagen en navigeerden naar de
beroemde Lombard Street, de meest kronkelende straat ter
wereld van slechts 150 m lengte. Vervolgens via de steile
straatjes naar de haven en tot bij de Fishermans Wharf, waar we de wagen parkeerde en
de haven afwandelden. Je treft er een maritiem museum aan
met nog enkele schepen uit WOII, talloze
souvenirwinkeltjes en restaurants. Omdat de zon zich
uiteindelijk doorheen het wolkendek brandde, deden we een
rondvaart met de Red & White Fleet
door de baai, onder
de Golden Gate Bridge
door en rondom het
eiland Alcatraz. Zo heb je een mooi uitzicht
over de skyline van de stad en op de adembenemende
hangbrug die beide uiteinden van de baai met elkaar
verbind. Na deze tocht van meer dan een uur, reden we
doorheen de steile straten van de stad terug naar het
hotel. We hadden zin in een lekkere maaltijd en namen deze
in het hotel. Nadien bij een lekker biertje nog even
gezamenlijk bespreken wat we de komende dag gingen plannen
en dan… bedtijd !!!
Dag 6 donderdag 15/09/2005: San Francisco
Omdat
het vandaag erg bewolkte en donkere was, besloten we om niet
te vroeg er op uit te trekken. We kozen als eerste bestemming
een bezoek aan de enorme Golden Gate Bridge
en stopten eerst even
aan het visitorcentrum waar een kleine expositieruimte is
gevestigd over het bouwen en de bouwers van deze hangbrug.
Daarna reden we over de brug en namen even de tijd om
vanaf de overzijde van de baai te genieten van het mooie
uitzicht over alle delen van de mooie stad. Bij de
terugkeer moet dan wel $5 tol betaald worden, maar dat is
de brug waard. Via Alamo Square, met zijn typische Victoriaanse
huizen, reden we opnieuw naar de haven om er in te schepen
bij de Bleu & Gold Fleet
voor een 3 uur durend
bezoek aan het voormalige gevangeniseiland
Alcatraz. Eens aangekomen op “the
rock” krijg je elk een klein audio-toestel met
hoofdtelefoon, die je rustig doorheen het complex leidt en
alle wetenswaardigheden verteld. Je ziet er o.m. de cellen
waar de roemruchte Al Capone zat opgesloten en doorloopt
de vertrekken waar de gedetineerden tot bij de sluiting in
1962 verbleven. Na dit bezoek gingen we naar
Pier 39 een hapje eten in één van de vele
restaurantjes die uitzicht geven op het dok met houten
vlotten waarop tientalle zeeleeuwen liggen te stoeien.
Nadien nog wat slenteren doorheen de talrijke winkeltjes
en dan terug naar de wagen. Deze stond geparkeerd in de
nabijheid van Bay Street, waar de beroemde
Cable Car, de kabeltram van San Francisco,
een keerpunt heeft en zich opnieuw doorheen de steile
straten van de stad trekt. Een halfuurtje later nuttigden
we nog een lekker glaasje in de buurt van het hotel en
praatte na over de heerlijke dag die we hadden in deze
mooie stad.
Dag 7 vrijdag 16/09/2005: San Francisco-Oakhurst
4:46 uur
/ 305
km
Deze
voornamiddag verlieten we de stad via de Oakland Bridge en stopten even in het midden van
deze 13,5 km lange brug op Treasure Island voor een laatste zicht op de
skyline van San Francisco. Via Livermore en Tracy reden we
richting Oakdale doorheen het grootste windmolenpark ter
wereld. Honderden molens stonden opgesteld op de winderige
heuvels en voorzien heel deze regio van de nodige
elektriciteit. Net voorbij Chinese Camp namen we Hwy 49 in
zuidelijke richting en merkten reeds het bergachtig
karakter van deze weg, tekenend voor de omgeving van
Yosemite Park. Via Mariposa bereikten we het stadje
Oakhurst, gelegen op 920 m hoogte en onze eindbestemming
van vandaag. Zo blijven we ten westen van het park en kan
het bezoek ervan voorbehouden worden voor morgen. We namen
intrek in het Best Western Yosemite Gateway
Inn, een
hotel ingericht als een berghut, maar met het hedendaags
comfort en luxe. Hier was het weer lekker warm en nodigde
het zwembad uit tot een frisse duik. Nadien even luieren
op het terras en lekker dineren in het heerlijk
restaurant.
Dag 8 zaterdag 17/09/2005: Yosemite National
Park
Vandaag
hebben we de hele dag om het Yosemite National Park
te bezoeken. Dit is
wellicht het meest geliefde en mooiste park in California
en situeert zich in het westelijk deel van de Sierra
Nevada bergketen. Het centrum van het park, ‘visitor
village’, ligt slechts op een uurtje rijden van het
hotel. Onderweg rij je door de parkingang, waar je een
toegangsticket dient te nemen. Het tarief geldt per auto
en kost $20. Wij namen echter een pas die toegang
verleende voor alle Nationale Parken binnen de VS en een
jaar geldig blijft. Deze kostte wel $50, maar we bezoeken
tijdens deze reis minstens 7 van deze parken en doen op
deze manier dus profijt. Tevens krijg je bij de
parktoegangen steeds kaarten van het desbetreffende park,
evenals andere nuttige info. Even later reden we verder
naar de vallei waar zich de belangrijkste gezichtspunten
bevinden, waaronder de spectaculaire 740 meter hoge
Yosemite-falls, Tunnel View met de Bridalveil Falls en het
niet te missen sublieme Glacier Point. Door het Yosemite
dal loopt een weg die een cirkel vormt en gedeeltelijk
éénrichtingsverkeer voorziet. Om in de
‘Village’ te komen moet deze
‘loop’ praktisch volledig afgelegd worden, wat
op zichzelf al een mooie ontdekkingstocht is. Bij El
Capitan, de 1370 meter hoge granieten rotswand, zagen we
bergbeklimmers aan het werk. Hier starten ook mooie
‘trails’ (wandelingen). waarvan de Mirror Lake
Loop één van de mooiste is en voor iedereen toegankelijk
is, alsook Sierra Point Trail waarlangs een vijftal
watervallen liggen. Bij de terugkeer uit het dal troffen
in de zuidelijke Mariposa Grove 500 gigantische
Sequoiabomen aan met onder meer de beroemde Wawona-Tree,
waarin een tunnel is uitgehouwen. Op de terugweg naar
Oakhurst stopten we nog even bij het oude treinstation wat
momenteel omgevormd is tot museum en een aantal vroegere
stoomlocomotieven tentoon stelt. Met sommigen stellen kan
je nog een kort traject rijden en de werkwijze aanschouwen
van hoe men destijds hout transporteerde vanuit dit
station. Daarna keerden we terug naar het hotel en genoten
er van een heerlijke maaltijd. Een dagje in de pure natuur
had blijkbaar onze eetlust aangewakkerd. Nadien nog lekker
douchen, even het roadbook bestuderen en moe tussen de
lakens…
Dag 9 zondag 18/09/2005: Oakhurst-Bakersfield
6:45 uur
/ 430
km
Vandaag
hebben we een zware rit voor de boeg. Niet zozeer een lange
afstand, maar merendeels doorheen parken met tijdrovende
bochtige wegen. Op tijd vertrekken dus, de tank volgooien en
daarna via Highway 41 richting Fresno. Hier nemen we de
180-East naar en het Sequoia & King’s Canyon National
Park.
Bij de ingang van King’s Canyon laten we onze pas
voor de US Parken zien en krijgen een map en een infokrant
van dit park. Even verderop volgen we links de weg naar de
General Grant Tree, de op één na grootste Sequoia boom ter
wereld en het mooi bijhorende Visitor Center. Deze 30 mile
lange weg naar Cedar Grove en de Mist Falls doorheen de
canyon is waarschijnlijk erg mooi, maar loopt dood,
waardoor we langs dezelfde weg terug moeten. We hebben nog
heel de weg doorheen het park voor de boeg en zullen met
de nodige stops erg laat op onze eindbestemming aankomen,
dus houden we het hier maar tot een bezoek aan deze enorme
boom en een korte stop in het visitor-center. Even later
vervolgen we onze weg via de 198 doorheen het
Sequoia National Park
en stoppen eerst aan
de Lookout, een prachtig panoramisch uitzicht over de
canyon. Iets verderop houden we ook halt bij de General
Sherman Tree, het oudste levende wezen op Aarde. Deze
gigant is 83 m hoog, meet 11 m diameter en heeft een
basisomtrek van 31 m. Je krijgt de mamoetboom nauwelijks
op je foto! Nog iets verderop in het Giant Forrest leidt
een weg naar Moro Rock, een imposante blok graniet van
2.050 m hoog. Er is een klein smal wegje uitgehouwd in
deze rots waar je na een 10-tal minuten stevig klimmen een
prachtig panorama hebt op het Nationaal Park. Een echte
aanrader! Op de terugweg naar de hoofdweg moet je met de
wagen onder een omgevallen Sequoia boom door en lijkt onze
minivan erg klein. Een aangename verrassing. Vanaf hier is
het alsmaar afdalen via bochtige wegen tot je meer dan
1.500 m lager via Tree Rivers verder het plaatsje Visalia
doorrijdt. Vanaf hier hebben we nog zo’n 100 km te
rijden via de Highway 99 vooraleer we in omstreeks 19 u te
Bakersfield aankomen. We nemen onze intrek in het
gereserveerde Clarion Hotel en trekken vervolgens naar een
Steakhouse om de innerlijke mens te versterken. De dag was
lang, maar de tocht enorm mooi en
variërend.
Dag 10 Maandag 19/09/2005: Bakersfield-Death Valley
5:41 uur
/ 370
km
Na
het ontbijt opnieuw de koffers in de wagen, uitchecken,
navigatiesysteem ingesteld en we verlaten Bakersfield. Het
eerste stuk is een rustige rit via Lake Isabelle, midden in het Sequoia National
Forrest, een regio waar ’s winters heel veel
toeristen de sneeuw opzoeken. Even verderop volgen we de
weg richting het plaatsje Olancha en sla hier rechtsaf
naar de 190 tot in het hartje van de dorre
Death Valley, een vallei een oppervlakte van
ong. 7.770 km² en is met een ligging van 86 m beneden
zeeniveau tevens het laagste punt in heel Noord-Amerika.
We rijden eerst over de bergkam die de vallei omringd en
houden even halt aan het ‘Padre Crowley Point, waar
men een prachtig uitzicht heeft over de dode vallei.
Wanneer we de deur van de met airco gekoelde wagen openen,
voel je meteen de enorme hitte. De zon verschroeit hier
het landschap met temperaturen van 70°C, waardoor de
bewoners van dit gebied (schorpioenen, slangen,
prairiehonden, enz.) steeds verscholen zitten in de
schaduw van holen of onder een steen. Nu pas beseffen we
waarom men in het roadbook ons aanraad deze tocht aan te
vangen met een volle tank en een voldoende voorraad
drinkwater. Het is best om hier te voorkomen dat je pech
hebt met de wagen, en indien het je dan toch overkomt er
goed op voorbereidt te zijn. Aan een gsm heb je in deze
streek toch niets, omdat er hier eenvoudig weg geen masten
staan. Dit geldt trouwens voor alle nationale parken,
waardoor je aangewezen bent op publieke telefooncellen in
de ‘villages’ of op de geregelde patrouilles
van de Park Rangers. We zetten onze weg verder naar het
midden van de vallei en komen dan plots het
plaatsje Stovepipe Wells Village
tegen, een aantal
houten huizen die fungeren als hotel met bijhorend
restaurant, zwembad, ‘general store’ en
tankstation. Hier brengen we straks de komende nacht door.
Hoewel het pas middag is, besluiten we eerst in te checken
en onze spullen in onze kamers te zetten. Daarna een
snelle hap (’t is hier toch veel heet om honger te
hebben) en we besluiten een bezoek te brengen aan
het Scotty’s
Castle, een schitterend kasteelachtig
bouwwerk in het noorden v/d vallei. Na een uurtje rijden
doorheen niemandsland, bereiken we de ingang van het
domein en mogen m.b.v. onze parkpas zonder betalen verder.
Dit kasteel werd destijds gebouwd door een goudzoeker en
werd na zijn dood naar hem vernoemd. Het gebouw ligt in
een oase van groen en is enorm mooi ingericht. Na een
wandeling door en rond het gebouw, lessen we onze dorst in
de plaatselijke shop. Enige tijd later rijden we terug
richting Stovepipe Wells en nemen er een heerlijk frisse
douche. De zon zakt langzaam achter de omliggende bergen
de warmte begint alsmaar dragelijker te worden. Het is
alweer bijna tijd voor het avondeten, wat we hier kunnen
nuttigen in prachtig restaurant, ingericht zoals jaren
terug tijdens de goudzoekerperiode. Nadien nog even
kuieren doorheen de ‘village’, waar tussen de
verschillende gebouwen tal van attributen staan van
mijnontgingers en je herinnerd aan hun erbarmelijk bestaan
in deze ruige streek. In het plaatselijke
‘Saloon’ genieten we nog van enkele heerlijke
Budweisers en trekken dan naar onze kamers. We blijven nog
een tijdje voor onze kamer tegen de wagen aanleunen en
aanschouwen de prachtige hemel met duizenden sterren. Hier
in deze donkere vallei met enkel een kleine lantaarn in de
buurt, heb je een wondermooi zicht op de heldere
sterrenhemel en besef je maar pas hoe klein en nietig de
mens is op Aarde en het heelal. Hier dwingt de natuur
respect af. We praten nog even na over de voorbije dag en
kruipen uiteindelijk tevreden in bed.
Dag 11 dinsdag 20/09/2005: Death Valley-Las Vegas
4:40 uur
/ 210
km
Bij
het ontwaken was onze verbazing heel groot toen we door het
raam keken; het regende in Death Valley! Niet hevig, maar
toch genoeg om nat te worden. Na het ontbijt de koffers in de
auto en we vangen de relatief korte rit aan richting Las
Vegas. Eens aan het rijden ondervinden we dat de wegen hier
niet gelegd zijn voor deze weersomstandigheden en er enorm
veel verraderlijke plaatsen zijn waar de plassen op de
rijbaan blijven staan. Anderzijds bemerk je dat de weinige
flora hier aanwezig de regen met open bladeren ontvangt en
met volle teugen genieten van het hemelsvocht. Even verderop
rijden we voorbij het Visitor Center en Furnance Creek, maar blijkbaar zijn deze
stopplaatsen gesloten omwille van het mindere weer en
rijden we noodgedwongen maar verder. Via Pahrump en de
baan 160 East (Blue Diamond Road) verlaten we de staat
Californie en rijden Nevada binnen. Zo komen we in
Las Vegas terecht en rijden een deel langs
de 5 km lange beroemde Las Vegas Boulevard of
‘The Strip’ met tientallen luxe
hotels, casino’s, restaurants en coffeeshops. Op dit
vroege tijdstip is er echter nog maar weinig activiteit te
bespeuren en loodst onze navigator Tom ons tot aan het
gereserveerde hotel Best Western Mardi
Gras. Na
het inchecken de bagage in de kamer, ons even verfrissen
en iets deftig aantrekken voor onze trip naar ‘The
Strip’. Als eerste brengen we een bezoek aan
het Stratosphere Hotel
met zijn 358 m hoge
toren. Om in de toren te komen moet je wel het ganse hotel
door en een toegang betalen. Na een grondige security scan
stap je in één van de vele dubbele liften, elk met twee
cabines boven elkaar. Op slechts 4 seconden brengen deze
je naar de 320 m hoger gelegen panoramazaal. Hier heb je
echt fenomenaal uitzicht over Las Vegas en de wijde
omgeving. De vele hotel-casino’s op de Strip
schitteren met hun lichtreclames en het lijkt alsof de
beroemdste bouwwerken van de wereld op één plaats zijn
ondergebracht. Natuurgetrouwe kopieën van de Eifeltoren,
de Empire State Building, de Piramide van Cheops, het San
Marco plein en vele anderen decoreren de verschillende
groteske hotels. Boven de panomarazaal bevindt zich nog
een verdiep in openlucht. Hier vind je verschillende
attracties die je onder meer nog eens de hoogte inschieten
of in een rollercoaster rondom de toren laten razen. De
ultieme kick krijg je in het nieuwe Insanty, een ride waarbij je letterlijk
over de rand van de toren in de diepte valt of in een
zwiermolen 350 m hoog hangt te bengelen. Jammer genoeg was
omwille van de wind dit verdiep tijdelijk gesloten en
daalden we terug af om een bezoek te brengen aan een van
de andere hotel/casino’s. De keuze is enorm en
elkeen tracht met enorme affiches en shows publiek te
trekken. Sterren als Celine Dion of Barry Manilow treden
hier dagelijks op. Uiteindelijk valt onze keuze op
het New York Hotel &
Casino. De binnenplaats van het hotel
is ingericht als Times Square en je waant je hier echt in
de straten van Manhattan. Door het ganse complex raast de
rollercoaster Manhattan Express
en heb je meteen een
prachtig zicht op onder meer het Vrijheidsbeeld dat er op
ware grootte staat te schitteren tussen andere gebouwen
van de echte stad. Nadien gingen we lekker dineren in een
van de vele restaurants van het hotel. Daarna in het
casino even een gokje wagen en genieten van de vele shows.
We beseffen dat Las Vegas niet op één avond kan worden
bezocht en rijden nog een laatste keer langsheen de vele
verlichte hotels en casino’s. Alles wordt met
neonlicht geaccentueerd en oogt ‘s avonds wondermooi
tegen een donkere hemel. Even later parkeren we de auto
aan ons hotel, praten nog wat na en kruipen onder de wol.
Dag 12 woensdag 21/09/2005: Las Vegas-Zion/Bryce C.
5:31 uur
/ 405
km
De
volgende ochtend verlaten Las Vegas en rijden via de Highway
15 North tot St.George in de staat Utah. Hier
overschrijden we de tijdsgrens en moeten we ons uurwerk
een uur terugdraaien, waardoor het tijdsverschil met
België maar 8 uur bedraagt. De spierwitte
Mormonen-kathedraal getuigd hier van een sterkt verspreide
Mormonen-gemeenschap. Via de 9 East rijden we via
Hurricane tot in het Zion National
Park.
Eens door de parkingang en het laten zien van onze pas
voor alle parken, krijgen we gewoontegetrouw een map met
de beste viewpoints en genieten van dit prachtig, imposant
natuurgebied. Tussen grille rotsformaties volgen we de
drukkere toerischtische route ‘Zion Canyon Scenic
Drive’ en rijden langs opvallende
rotsformaties zoals de Great White Throne, de Sentinel
Court, de Court of The Patriarchs en de Mountain of the
Sun. Bij het verlaten van het park aan de oostelijke kant
rijden we door een ong. 1,5 km lange tunnel richting Mount
Carmel Junction brengt. Via Highway 89 North slaan we even
voorbij het plaatsje Hatch rechtsaf doorheen
Red Canyon. Hier heeft de wind de rotsen zo
uitgesleten dat het lijkt alsof de toppen door
mensenhanden zijn uitgehouwen. De hele canyon bestaat uit
rode kalksteen en vormt een uniek schouwspel. Even
verderop komen we aan de ingang van het schitterende park
van Bryce Canyon. Recht tegenover het erg gekende
Ruby’s Inn ligt Bryce View Lodge, waar we de volgende nacht
zullen doorbrengen. Aan de koude ijle lucht merk je dat we
hier op een hoogte van ong. 2.200 m vertoeven. De tocht
doorheen dit park doen we morgen en nemen nu intrek in
onze gereserveerde kamers. In tegenstelling tot voorgaande
dagen is het hier erg fris en zetten we meteen de
verwarming aan. Dan trekken we naar de
‘village’ en snuffelen er even in de talrijke
Indiaanse winkeltjes. Even later gaan we
Ruby’s Inn binnen en genieten er van een
uiterst lekker buffet-avondmaal. Na het eten wandelen we
nog wat rond in het complex en laten er ook onze
foto’s op CD branden, zodat de geheugenkaartjes
opnieuw kunnen herbruikt worden. In de drugstore nemen we
nog wat blikjes drank mee voor op de kamer en wandelen
terug naar het hotel. Nog wat naar het nieuws kijken, de
weersverwachting gadeslaan en lekker onder de warme
lakens.
Dag 13 donderdag 22/09/2005: Bryce Canyon-Page
3:50 uur
/ 225
km
Het
is hier inderdaad erg koud tijdens de nacht, want wanneer we
de bagage in de auto laden, moeten we de auto starten om de
aangevroren ramen te laten ontdooien. Wat een reis is dit;
twee dagen terug in Death Valley smolten we bijna en nu
vriezen de ruiten aan! Na het ontbijt bij Ruby’s Inn
rijden we Bryce Canyon NP in. Bij de ingang laten we
opnieuw onze toegangspas zien en krijgen er een plan en
infobrochure. Het park wordt van noord naar zuid door een
30 km lange weg gedeeld die een fraai parcour volgt dwars
door de bossen. Onderweg passeren we een groot aantal
uitkijkpunten om zo bij Yovimpa Point te komen, het
eindpunt van de parkweg in het zuiden van het park. Op de
terugweg stoppen we bij Farview Point op een hoogte van
2.483 m en een indrukwekkend uitzicht over de canyon
biedt. Ook houden we even halt bij de meest belangrijke
punten zoals Inspiration Point, Sunset Point, Sunrise
Point en Faryland Point en genieten er van de prachtige
panorama’s op de bizarre kalksteenformaties. Deze
canyon is de mooiste die we tot dusver zagen. Na de
rondrit stoppen we even aan de ingang van het park en
halen in de shop wat om onderweg te eten en te drinken.
Hierna rijden we terug via de 89 South naar Mount Carmel
Junction en blijven deze weg volgen via Kanab
richting Page. We verlaten ondertussen de
staat Utah en rijden Arizona binnen. Alhoewel deze staat
ook in dezelfde tijdszone ligt als Utah, is het hier
opnieuw een 9 uur verschil met België. Arizona hanteert
geen winter- en zomeruur, maar sluit zich tijdens het
zomeruur aan bij de westelijke staten. Het is een andere
manier van werken, waaraan slechts twee Amerikaanse staten
zich houden. Kort na de middag zijn we reeds aan
Lake Powell en houden er even halt om het
grote stuwmeer te aanschouwen. Wat verderop brengen we
bezoek aan de enorme Glen Canyon Dam, de eerste stuwdam die de
Colorado-rivier op haar weg tegenkomt en heel deze regio
van stroom voorziet. Het complex is zoals vele andere
belangerijke Amerikaanse bouwwerken streng beveiligd en
men mag enkel binnen met een camera in de hand. Handtassen
zijn niet toegelaten, zodat we het meeste in de auto
achterlaten. Binnen kan je aan de hand van foto’s,
tekeningen en filmen zien hoe de bouw van deze dam in zijn
werk ging. We nemen ook deel aan de begeleide tour en
dalen af tot beneden in de dam waar acht generatoren
zorgen voor het opwekken van stroom. Een aardig detail
komen we hier te weten; deze generators werden in ons
klein landje gebouwd! Van hier beneden heb je nog
een betere indruk van het 520 m hoge huzaren kunstwerk. Na
de tour rijden we over de immens hoge brug die de Glen
Canyon overspant en bereiken verderop ons hotel
Quality Inn Page. We zijn hier twee nachten en
blijven morgen gans de dag in deze regio. Na onze intrek
in de kamer trekken we te voet de stad Page in en bestellen in een van de
vele Steak-Houses en lekkere Rib-Eye. Na de maaltijd
wandelden we nog voorbij een karaoke-terras. Ik kon de
uitdaging niet weerstaan en zong er voor een enthousiast
publiek. Naast Eddy Wally was ik nu ook plots gekend in de
United States of America! Iets later zochten we terug het
hotel op en overliepen nog even het roadbook. Het was een
mooie dag.
Dag 14 vrijdag 23/09/2005: Page
Deze
dag besluiten we het rustig aan te doen, want de voorbije
dagen waren erg vermoeiend qua rijden, navigeren en het
gebrek aan (vrije) tijd. We besluiten om zoals gepland
vandaag een boottocht te doen op het stuwmeer, maar niet deze
naar Rainbow Bridge. De reden: duurtijd van deze trip is ong.
8 uur en kostprijs bedraagt $150 pp. Daarom rijden we naar de
haven en bekijken ter plaatse het aanbod. We reserveren
de Antelope Canyon
Cruise, een trip van 1½ u en $50 pp. De
tocht vertrekt pas om 14:30 uur, zodat we nog alle tijd
hebben en terug naar het hotel rijden om wat te relaxen.
Terwijl de anderen wat gaan luieren aan het zwembad,
trekken wij de stad in. Page is een kleine stad van ong. 8.000
inwoners die eigenlijk niet aan het meer gelegen is, maar
op Manson Mea, een plateau dat uitsteekt boven de
zuidelijke oever van het meer. Tegen de middag verzamelen
we terug aan het hotel en rijden opnieuw naar de haven. Al
goed dat we de pas hebben voor de Nationale Parken, want
de haven ligt in zo’n park en even heen en weer
rijden zou meteen duur uitkomen. In het Lake Powell Resort
lunchen we en schepen
daarna in voor een tocht over het stuwmeer naar de dam en
doorheen de enorm hoge rode kliffen die weerspiegelen in
het meer. Op zeker ogenblik vaart de boot doorheen zulke
een nauwe canyon dat hij genoodzaakt is om te keren, wat
op zich al zeer indrukwekkend is. Op deze locatie werden
al heel wat films gedraaid. Na de tocht reden we terug
naar Page en lieten onze intussen erg vuil
geworden auto even wassen in een Car Wash. Het kost
slechts $5 en de ruiten zijn meteen weer proper, zodat we
terug kunnen filmen en fotograferen tijdens het rijden.
Vervolgens op een terrasje onze dorst lessen, want het is
hier enorm warm. Nadien nog even langsheen de vele shops
slenteren en het is wederom tijd om te gaan dineren. In
een typisch Old Western Steakhouse eten we ons buikje rond
en genieten er van de plaatselijke ‘live’
Countryband. De dag zit er bijna op en een lekkere
nachtrust zal onze batterijen weer moeten
opladen.
Dag 15 zaterdag 24/09/2005: Page-Grand Canyon
3:25 uur
/ 240
km
Vandaag
staat er een relatief korte trip op het programma, maar
willen we toch vroeg vertrekken om straks de Grand Canyon te
kunnen verkennen. Via route 89 rijden we langs het plaatsje
Cameron in een boog om de westelijke rand van de Painted
Dessert en doorsnijden daarbij de rand van
Navajo National
Monument. Even verderop slaan we rechtsaf
via route 64 en bereiken een 20-tal miles later het
wereldberoemde Grand Canyon Park. Even voorbij de parkingang,
waar zoals in de andere parken onze pas wordt
gecontroleerd en we een map krijgen, komen we aan de
eerste uitzichtplaats Desert View, één van de weinige stops waar
men zich kan verfrissen. In de plaatselijke toren heb je
een schitterend zicht over de Grand Canyon, Painted
Dessert en het Kaibab National Forrest. Verderop rijden we
nog langsheen de ‘viewpoints’
Lipan Point, één van de mooiste met zicht op
de vele kronkelingen van de Colorado-rivier,
Grand View Point met wellicht het breedste
panorama en vlakbij de village Yavapai Point, bekend voor de
mooiste zonsondergang. Aangezien we de dag voordien reeds
een helikoptervlucht hadden gereserveerd voor deze
namiddag, besloten we eerst naar het gereserveerde
hotel Rodeway Inn Red Feather
te rijden en er onze
bagage in de kamers achter te laten. Na de lunch in het
plaatselijke Tusayan, rijden we naar de helihaven en
komen er te vernemen dat alle vluchten van vandaag
afgelast zijn omwille van de hevige wind in en om de
canyon. Men herboekt ons onmiddellijk voor de eerste
vlucht van morgenvroeg, zodat we nu nog tijd hebben om
de Hermits Rest Route
te gaan verkennen.
Dit westelijk deel kan je enkel per shuttle bezoeken, maar
mindervaliden kunnen toelating verkrijgen om dit deel met
de eigen wagen te bezoeken. Je krijgt dan een plannetje
met de verschillende ‘window views’ waar je
met de auto tot net naast de afgrond kan staan en zodoende
een prachtig zicht hebt op de meer dan 1.500 m diepe Grand
Canyon. Na een 15 km bereik je het eindpunt Hermits Rest
en keren we terug via het Train Station naar Tusayan en
ons hotel. Nog even een verfrissende douche en we steken
de hoofdweg over om in The Grand Hotel te genieten van een lekkere
maaltijd, terwijl hedendaagse Indianen ons in hun
traditionele outfit de verschillende zang- en dansrituelen
van hun voorouders laten aanschouwen. Op deze manier is de
avond zo voorbij en zal een goede nachtrust midden in dit
wonder der natuur erg welkom zijn.
Dag 16 zondag 25/09/2005: Grand Canyon-Scottsdale
5:07 uur
/ 305
km
Na
het ontbijt de koffers in de auto en we rijden naar de
Heliport waar we met Papillon Heli-tours een helikoptervlucht gaan maken
boven de Grand Canyon. We moeten een halfuur voor
vertrek ons aanmelden en worden dan elk afzonderlijk
gewogen en gebrieft, om dan in de vertrekhal onze beurt af
te wachten. Even later nemen we plaats in één van de 9
heli’s en beginnen aan de vlucht over de 700 km
lange ravijn waarin de Colorado-rivier sinds miljoenen
jaren haar loop heeft uitgegraven en meer dan 1.500 m
onder ons stroomt. Dit is echt de ultieme manier dit
natuurspektakel te overschouwen. Je vliegt langsheen de
steile wanden en daalt een eind af in deze immense ravijn.
In een grote bocht langsheen de iets minder toerischtische
aan de overzijde gelegen North Rim en na een half uurtje landen we
opnieuw in de heliport. Nog even gauw onze foto &
diploma afhalen en we verlaten dit wereldwonder
richting Flagstaff. Via de ALT 89 rijden we
tot Sedona en doorheen de Oak Creek Canyon, een imposant landschap van erg
hoge oprijzende klippen en verweerde rotsformaties van
rode zandsteen die alleen qua afmetingen moet onderdoen
voor de Grand Canyon. Langs de 179 komen we terug op de
Highway 17 en bereiken iets verderop Montezuma’s
Castle, één van de best bewaarde Cliff
Dwelling (oude Indiaanse vesting in de rotsen) uit het
zuidwesten van de USA. Een laatste keer onze pas voor de
parken laten zien en we mogen het domein binnen. Na dit
bezoek nemen we even de tijd voor een korte lunch en
rijden daarna verder naar Phoenix. Deze enorm uitgestrekte stad is
omsloten met ellenlange (auto)wegen, maar ons
navigatiesysteem loodst ons probleemloos naar
Scottsdale, een stadsdeel aan de oostrand
waar het gereserveerde hotel Days Inn Fashion Square
gelegen is. Omdat we
morgen een rustdag hebben en de wagen niet zouden hoeven
te gebruiken, besluiten we na het inchecken naar het
domein Rawhide Western Town
te rijden, een
typisch kopie van een Old Western stadje uit de tijd van
het Wilde Westen. Hier wandel je langsheen de Saloon, de
Sherrif’s Depo, de Black Smid en tal van andere
gebouwen omheen een zanderige hoofdstraat, waarin ruige
cowboys te paard elkaar nazitten en ze vuurgevechten met
elkaar aangaan. Op geregelde tijdstippen zijn er shows
voor jong en oud, en laat men zien hoe het er destijds aan
toeging in ‘The Wild West’. De avond valt en
we gaan het plaatselijke steakhouse binnen om zoals
vroeger te smullen van een lekkere gegrilde T-bone.
Ondertussen vergast de band ons op countrysongs en danst
men er de traditionele two-step. Na het eten rijden we
terug naar het hotel en drinken we in de aangrenzende bar
nog enkele biertjes. Moe maar voldaan duiken we later op
de avond onder de lakens.
Dag 17 maandag 26/09/2005: Scottsdale
Vandaag
eindelijk eens een dag om eens wat langer te slapen, te
relaxen rond het zwembad of lekker te gaan shoppen in het
aangrenzende enorme winkelcomplex Scottsdale Fashion Square
Mal.
Het grote zwembad koelt lekker af, maar toch is het met de
enorme hitte leuker vertoeven in de met airco gekoelde
winkels. Deze rustdag is uiterst welkom en laadt de
batterijen weer op.
Dag 18 dinsdag 27/09/2005: Scottsdale-San Diego
6:46 uur
/ 560
km
Vandaag
staat er een lange rit naar San Diego op het programma en vertrekken we
reeds voor 8 uur. Vanuit Phoenix rijden we via secundaire road 85
naar Gila Bend en vervolgens richting
Yuma. Yuma Dessert is een gekend
oefenterrein voor het Amerikaanse leger en we zien er
talrijke heli’s en jachtvliegtuigen door het
luchtruim scheren. De autosnelweg ligt hier vlak naast de
Mexicaanse grens en we moeten regelmatig door
‘checkpoints’, waar men de wagens controleert.
Ook staan er onderweg vele politiewagens te patrouilleren.
Ondertussen verlaten we de staat Arizona en rijden opnieuw
California binnen. Tegen de middag komen we in
El Centro aan, waar we een bezoekje brengen
aan de kleurrijke boetieks en speciaalzaken van de
Mexicaanse grensbevolking. Een uitstekende moment voor de
lunch. Een tweetal uurtjes komen we aan in
San Diego en het gereserveerde
Howard Johnson Seaworld
Hotel.
Nadat we onze kamers kregen toegewezen, is er nog tijd zat
om de stad in te trekken en stel ik de navigator in de
richting van Gaslamp Quarter, een belangrijke historische
wijk in San Diego en een prachtige buurt is om te wandelen
en terrasjes te doen. Alle straten in deze buurt zijn met
mooie antieke gaslantaarns verlicht en brengen een
nostalgische sfeer teweeg. We parkeren de auto in
het Seaport Village, waar tal van vissersboten,
jachten en cruiseschepen liggen aangemeerd. In deze buurt
vind je tal van restaurantjes en kunnen we lekker dineren
met zicht op de baai. Nadien slenterden we nog wat
doorheen de vele winkeltjes die zich in hier bevinden en
reden dan terug naar de buurt van het hotel. Nog even een
drugstore binnen om wat blikjes bier mee te nemen en dan
deze gezellig nuttigen op de kamer. Een lange maar
geslaagde dag zit er weer op.
Dag 19 woensdag 28/09/2005: San Diego
Als
eerste bestemming besluiten we naar het Coronado Beach te rijden aan de overzijde van de
baai. Hiervoor moeten we over de 70 m hoge
Coronado Bridge, en uniek staaltje bouwkunst van
3,4 km lang die zich in een boog om de ingang van de baai
krult. Hier treffen we het beroemde Coronado Hotel aan, ooit de locatie waar de film
‘Some like it hot’ met Marlyn Monroe en Tony
Curtis werd gefilmd. Van hieruit heb je een prachtig zicht
op de San Diego skyline en de Marinehaven waar onder meer vele
vliegdekschepen hun thuisbasis hebben. Na een wandeling op
de dijk, rijden we terug naar de Seaport Village, parkeren er de auto en gaan
het San Diego Aircraft Carrier
Museum bezoeken. Dit is gevestigd aan
boord van het vliegdekschip USS Midway, dat in 1982 uit de
vaart werd genomen en nu onderdak biedt aan verschillende
vliegtuigen en toebehoren die vroeger dienst deden in de
Amerikaanse Marine. Dit audio-geleidt bezoek duurt ± 4 uur
en geeft je een andere kijk op wat het Amerikaanse leger
doet en in petto heeft. In de late namiddag wandelen we
eens naar The Old Town, een wijk met adobe-huizen in
Spaanse stijl. De restaurants en souvenirwinkels zijn er
niet te tellen, zoals onder meer de ‘Bazar Del
Mondo’, een kopie van een typisch Mexicaanse markt.
Tegen de avond keren we terug naar het Seaport Village en
nestelen ons er in één van de seafood-restaurants. Onze
laatste dag in deze prachtige stad zit er bijna op en we
genieten nog wat van het prachtige zicht op de baai. Het
wordt stilaan tijd om terug te keren naar het
hotel.
Dag 20 donderdag 29/09/2005: San Diego-Anaheim
1:36 uur
/ 155
km
Aan
onze tocht begint langzaam een einde te komen en de rit naar
de laatste bestemming staat op het programma. Het is echter
maar een korte afstand, zodat we onderweg even stoppen bij
het Mission San Juan
Capistrano, een oude missiepost die in 1812
bijna compleet werd verwoest door een aardbeving. De
overgebleven restanten worden nog goed onderhouden omdat
dit prachtig oord fungeert als bedevaartplaats en heel
talrijk bezocht wordt. Een uurtje nadien rijden we
richting Long Beach, één van de vele stranden in Los
Angeles. In deze badplaats ligt The Queen Mary, de grootste vooroorlogse
pakketboot ter wereld, aangemeerd en doet nu dienst als
drijvend hotel en museum. Deze oceaanstomer, ooit eigendom
van de White Star Line, vaarde als pakketboot wekelijks
tussen Southhampton en New York. Tijdens de tweede
wereldoorlog deed het schip dienst voor troepentransport.
De komst van lijnvliegtuigen deed echter deze
passagiersschepen veel concurrentie aan, waardoor de dag
van heden enkel nog dergelijke schepen voor cruises
gebouwd worden. Na de lunch rijden we doorheen de
plaatselijk wijken naar Anaheim en het gereserveerde
Anaheim Plaza Hotel, rechtover het Disneyland
complex. Het is erg warm en na de koffers in de kamer te
hebben gezet, duiken we het zwembad in voor een frisse
duik. Een tijd nadien wandelen we even de buurt af en
genieten er op een terrasje van een lekker fris drankje.
Het is alweer tijd voor het diner, wat we deze keer
nuttigen in het plaatselijke Mexicaans restaurant. Erg
lekker en erg goedkoop!
Dag 21 vrijdag 30/09/2005: Anaheim
Onze
laatste dag besluiten we de wagen te laten staan en heel
rustig de dag door te brengen in het Disneyland resort, dat recht over het hotel
gelegen is op 5 min wandelen. We nemen een ticket voor
beide parken en gaan eerst naar het in 2001
aangelegde Disney’s California
Adventure, met heel wat spectaculaire
attrakties zoals The Twilight Zone Tower of
Terror, een adembenemende rit met de
lift in het Hollywood Hotel. Daarnaast heb je nog de
railway California
Screaming, de wondermooie 3D-rit
Soarin’ over
California, de lange spectaculaire
wildwaterbaan Grizzly River Fun
en tal van andere
‘rides’ voor jong en oud. In de namiddag was
het traditionele park Disneyland resort
aan de beurt, dat net
zoals te Florida in 4 regio’s of ‘lands’
is opgebouwd, rondom het sprookjeskasteel van Sneeuwwitje.
De 4 landen zijn Adventure Land, Frontier Land,
Fantasyland en Tomorrowland. Een groot aantal attracties
werden onlangs vernieuwd of aangepast, omwille van dat dit
eerste park van Walt Disney zijn 50 jarig bestaan vierde.
Wij besloten om buiten een drietal attracties het rustig
aan te doen en liepen lekker door het park en genoten van
al het moois en de bekende Disney locaties. Op elk plekje
in het park tref je verschillende animatie aan, getint met
een vleugje muziek van Disney. Aan het eind van de dag
gaan we naar Main Street om de parade bij te wonen, prachtig om al de
verschillende Disney figuren zo voorbij te zien komen. De
fel verlichte straat en praalwagens accenturen nog meer al
het moois, en zowel jong als oud kijken met verbazing naar
de indrukwekkende stoet. Al dit moois wordt ’s
avonds afgesloten met een schitterend vuurwerk. Nadien
gaan we terug naar het hotel en beginnen onze bagage klaar
te maken voor de terugreis morgen. De 3 weken vlogen
voorbij…
Dag 22 zaterdag 01/10/2005: Anaheim-LA Int.Airport
0:46 uur
/ 65
km
We
hebben alle tijd om naar Los Angeles International
Airport te rijden, want onze terugvlucht
vertrekt pas om 15:35 uur. Eerst rustig ontbijten,
uitchecken en dan onze navigator instellen die ons
moeiteloos doorheen de wirwar van de Los Angeles snelwegen
loodst tot bij het Alamo huurwagendepot. Met enige weemoed
laten we onze Chevi achter en brengt de shuttle ons naar
het luchthavengebouw. De bagage inchecken, doorheen de
security en na een 2-tal uurtjes zitten we op vlucht BA278
met bestemming Londen. Het was een fantastische reis om
nooit te vergeten…
